Anasayfa / Kararlar / 2025/7171 E.
Karar · Yargıtay 11. Hukuk Dairesi
Açığa imzalı bonoda menfi tespit reddedilince alacaklı lehine İİK 72/4 tazminatı verilir
Özet
Borçlu, arkadaşının kredilerine teminat olarak boş imzaladığı bonoların hamil tarafından anlaşmaya aykırı doldurulduğunu ileri sürerek borçlu olmadığının tespitini istedi ve icra veznesindeki paranın alacaklıya ödenmemesi için ihtiyati tedbir aldı. İlk derece mahkemesi, açığa imzanın kötüye kullanıldığının yazılı delille ispatlanamadığı, hamilin ceza davasında beraat ettiği ve yemin ettiği gerekçesiyle davayı reddetti; bölge adliye mahkemesi ayrıca tedbir nedeniyle alacağını geç alacak olan alacaklı lehine İİK 72/4 uyarınca %20 tazminata hükmetti. Yargıtay, hamilin kesinleşmiş beraat kararını da gözeterek kararı isabetli buldu ve yalnızca vekâlet ücretini düzelterek onadı.
Uygulamaya etkisi
Açığa imza iddiasında ispat yükü borçludadır ve iddia yazılı delille kanıtlanmalıdır. Menfi tespit davasında takibi tedbirle durduran borçlu, davayı kaybederse en az %20 tazminat riskini baştan hesaba katmalıdır.
In English
The debtor claimed he had signed blank promissory notes as security for a friend's bank loans and that the holder later filled them in, including changing the currency, contrary to their agreement; he sought a declaration of non-liability. He had obtained an injunction stopping payment of the collected funds to the creditor. The trial court dismissed the claim because the misuse of a blank signature must be proved in writing, the holder had been acquitted in the related criminal case and had taken the oath; the regional court also awarded the creditor statutory compensation of 20 percent under Article 72(4) of the Enforcement and Bankruptcy Law. The Court of Cassation upheld the dismissal and the compensation, correcting only the attorney fee. Practical point: a debtor who stops enforcement by injunction and then loses the action faces compensation of at least 20 percent of the claim.
Monthly English summaries: Turkish Enforcement Law Update
Kararın ilgili bölümü
Yargıtay'ın değerlendirmesinden:
İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına, özellikle Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde belirtildiği üzere davalının açığa imzanın kötüye kullanılması suçundan yargılandığı (...) ceza dosyasında üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olmaması nedeniyle beraat ettiği ve işbu kararın kesinleşmiş olduğu göz önüne alındığında Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmamasına (...) göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine, davalı vekilinin İİK'nın 72/4 hükmü uyarınca tazminata hükmedilmesine dair istinaf talebi haklı bulunarak kararın bu yönden kaldırılmasına karar verilmiştir. Ancak Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulduğuna göre Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’ne (AAÜT) göre vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken (...) hükmedilen vekâlet ücretinin (...) karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine uygun olmaması bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nın 370/2 hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.
Sonuç: Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, davalı vekilinin vekâlet ücretine yönelik temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.09.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.